Rankingi Leeds United – sezon po sezonie

Leeds United to klub o niezwykle zmiennej historii, pełnej spektakularnych wzlotów i bolesnych upadków. Od założenia w 1919 roku zespół z Elland Road przeszedł przez wszystkie szczeble angielskiej piramidy ligowej – od mistrzostwa kraju po trzecią ligę. Pozycje Leeds United w rankingach sezon po sezonie układają się w fascynującą opowieść o klubie, który potrafił zdobyć trzy tytuły mistrzowskie, by później spaść do League One. Dla osoby zaczynającej przygodę z tym zespołem historia rankingów to klucz do zrozumienia, dlaczego Leeds wzbudza tak skrajne emocje.

Początki i pierwsze sukcesy ligowe (1920-1947)

Leeds United zostały założone w październiku 1919 roku, zajmując miejsce w Midland League zwolnione przez rezerwy Leeds City, i zostały przyjęte do Football League na sezon 1920-21. Start w drugiej lidze nie trwał jednak długo.

Już w następnym sezonie klub odniósł sukces ligowy, zdobywając mistrzostwo First Division – choć należy zaznaczyć, że chodziło tu o awans z Second Division w 1924 roku, nie o tytuł mistrzowski najwyższej klasy rozgrywkowej. Pierwsze lata w elicie nie należały do łatwych. Klub wielokrotnie balansował na granicy spadku, co skutkowało relegacjami i powrotami.

W sezonie 1946-47, po wojnie, Leeds United spadły ponownie, notując najgorszy wynik ligowy w swojej historii. Leeds przegrało aż 30 z 42 meczów ligowych w sezonie 1946/47 – rekord, którego klub wolałby nie mieć w swoim dorobku.

Era przed Reviem – lata w cieniu (1947-1964)

Przez prawie dwie dekady Leeds United pozostawało w Second Division, z krótkimi przebłyskami w najwyższej klasie rozgrywkowej. Leeds pozostało w Second Division aż do sezonu 1955-56, kiedy ponownie wywalczyło awans do First Division, inspirowane przez Johna Charlesa.

Charles był głodny sukcesów na najwyższym poziomie, ale menedżer nie potrafił go przekonać, że Leeds spełni jego ambicje. Charles został sprzedany do Juventusu za ówczesny rekord świata wynoszący 65 000 funtów. Bez swojej gwiazdy Leeds spadło do Second Division w sezonie 1959-60.

W 1961-62 tylko zwycięstwo w ostatnim meczu sezonu uratowało Leeds przed spadkiem do Third Division

17 marca 1961 roku Don Revie został mianowany menedżerem po rezygnacji Jacka Taylora. Jego zarządzanie rozpoczęło się w trudnych okolicznościach; klub miał „trudności finansowe” i w sezonie 1961-62 tylko zwycięstwo w ostatnim meczu sezonu uratowało klub przed spadkiem do Third Division.

Rewolucja Reviego – złote lata (1964-1974)

Revie wdrożył politykę młodzieżową i zmienił kolor koszulek na całkowicie białe stroje w stylu Realu Madryt, a Leeds United wywalczyło awans do First Division w sezonie 1963-64. To był początek najlepszej dekady w historii klubu.

Ranking Leeds United w kolejnych sezonach pod wodzą Reviego wyglądał imponująco:

Sezon	Pozycja w lidze	Osiągnięcia
1964-65	2. miejsce	Finał FA Cup (porażka z Liverpool)
1965-66	2. miejsce	Półfinał Inter-Cities Fairs Cup
1967-68	4. miejsce	Zwycięstwo w League Cup i Inter-Cities Fairs Cup
1968-69	Mistrz Anglii	67 punktów, 27 zwycięstw, tylko 2 porażki
1969-70	2. miejsce	Finał FA Cup, półfinał Pucharu Europy
1970-71	2. miejsce	Zwycięstwo w Inter-Cities Fairs Cup
1971-72	2. miejsce	Zwycięstwo w FA Cup
1973-74	Mistrz Anglii	5 punktów przewagi nad Liverpool

Leeds United ustanowiło szereg rekordów, w tym najwięcej punktów (67), najwięcej zwycięstw (27), najmniej porażek (2) i najwięcej punktów u siebie (39); wciąż niepobitym rekordem klubowym jest seria 34 meczów bez porażki, która rozciągnęła się na następny sezon.

Leeds United zdobyło tytuł ligowy po raz drugi w sezonie 1973-74, kończąc sezon z przewagą pięciu punktów nad zajmującym drugie miejsce Liverpoolem. Don Revie odszedł pod koniec sezonu, by zostać menedżerem reprezentacji Anglii.

Rekordy ery Reviego

Leeds utrzymało klubowy rekord 24 czystych kont ligowych dwukrotnie w jednym sezonie pod wodzą Dona Reviego w sezonach 1968/69 i 1970/71. Leeds czterokrotnie w historii klubu przeszło cały sezon bez porażki u siebie, trzy razy pod wodzą Dona Reviego (1963/64, 1968/69, 1971/72) i ostatni raz pod Howardem Wilkinsonem (1991/92).

Najdłuższa seria Leeds United bez porażki w lidze trwała od 19 października 1968 do 30 sierpnia 1969 roku, podczas której pozostali niepokonani przez trzydzieści cztery mecze w drodze po tytuł First Division. Ich najdłuższa seria kolejnych zwycięstw w lidze wynosi dziewięć, którą osiągnęli między 26 września 1931 a 21 listopada 1931 (w Second Division), a także między 1 stycznia a 23 lutego 2024 (w Championship).

Schyłek dominacji i spadek formy (1974-1982)

Po odejściu Reviego Leeds wciąż pozostawało w czołówce, ale już nigdy nie odzyskało dawnej dominacji. Armfield kontynuował przebudowę zespołu Reviego i choć nie dominował już w angielskiej piłce, pozostawał w pierwszej dziesiątce przez kolejne sezony. Zniecierpliwiony brakiem sukcesów zarząd zwolnił Armfielda w lipcu 1978 roku, zastępując go Jockiem Steinem, który również wytrzymał zaledwie 44 dni, zanim odszedł, by zarządzać reprezentacją Szkocji.

Jimmy Adamson został mianowany jego następcą, ale nie był w stanie zatrzymać spadku i w październiku 1980 roku zrezygnował, a zastąpił go Allan Clarke. Clarke nie był w stanie powstrzymać fali i klub spadł na koniec sezonu 1981-82.

Wędrówka po niższych ligach (1982-1990)

Lata 80. to dla Leeds United okres prób powrotu do elity. Klub spędził osiem sezonów w Second Division, wielokrotnie będąc blisko awansu. W sezonie 1986-87 Leeds dotarło do finału play-offów, ale zostało pokonane przez Charlton Athletic. Leeds również przeżyło bliską porażkę w FA Cup, przegrywając z Coventry City w półfinale.

Pozycja Leeds w rankingu Second Division wahała się, ale klub nigdy nie spadł niżej. Dopiero przyjście Howarda Wilkinsona w 1988 roku zmieniło sytuację.

Powrót do elity – era Wilkinsona (1990-1992)

Leeds zdobyło tytuł Second Division w sezonie 1989-90 i awansowało z powrotem do First Division. Po powrocie do najwyższej klasy rozgrywkowej Wilkinson kontynuował wzmacnianie składu, kończąc imponujący sezon 1990-91 na czwartym miejscu w First Division.

Leeds stało się ostatnim mistrzem Football League Division One przed powstaniem Premier League

Szczyt kadencji Wilkinsona przypadł na sezon 1991-92, kiedy Leeds, prowadzony przez kluczowych zawodników takich jak Rod Wallace i Tony Dorigo, zdobył tytuł First Division, kończąc 18-letni okres bez mistrzostwa i stając się ostatnim zwycięzcą Football League Division One przed powstaniem angielskiej Premier League w 1992-93.

Lata w Premier League – od sukcesów do katastrofy (1992-2004)

Ranking Leeds United w Premier League przez pierwsze lata był stabilny – klub regularnie plasował się w górnej połowie tabeli. Leeds zanotowało klubowy rekord 20 czystych kont w Premier League w jednym sezonie podczas kampanii 1996/97, głównie pod kierownictwem George’a Grahama.

Okres między 1996 a 2003 rokiem był jednym z najbardziej dramatycznych i transformacyjnych w historii Leeds United, naznaczonym wstrząsami menedżerskimi, europejskimi sukcesami i ostatecznie złym zarządzaniem finansowym. Wczesne lata 2000. były burzliwym okresem dla Leeds United, naznaczonym niestabilnością finansową i serią zmian menedżerskich, które głęboko wpłynęły na klub.

W sezonie 2003-2004 Leeds United spadło z Premier League, co zapoczątkowało szesnaście lat nieobecności w najwyższej klasie rozgrywkowej angielskiej piłki. To był początek najgorszego okresu w nowoczesnej historii klubu.

Upadek do League One (2004-2010)

Trzeci tytuł ligowy w sezonie 1991-92, druga FA Charity Shield w 1992 roku i występ w półfinale Ligi Mistrzów UEFA w 2001 roku poprzedzały okres turbulencji, który zakończył się spadkiem do League One w sezonie 2006-07. Po raz pierwszy w historii wypadli z dwóch najwyższych poziomów angielskiej piłki, w sezonie, w którym odliczono im dziesięć punktów za przejście w stan upadłości.

Leeds otrzymało karę 10 punktów od Football League przed wejściem w stan upadłości po spadku klubu w sezonie 2006/07. Klub poniósł drugą karę punktową od władz, gdy prezes Ken Bates walczył z HMRC i otrzymał 15-punktową karę za nieprawidłowe wyjście ze stanu upadłości przed kampanią 2007/08.

Sezon	Liga	Pozycja	Kary punktowe
2003-04	Premier League	19. miejsce (spadek)	–
2006-07	Championship	24. miejsce (spadek)	-10 punktów
2007-08	League One	5. miejsce	-15 punktów

W 2010 roku Leeds United awansowało z powrotem do Championship. Ranking Leeds w League One nie odzwierciedlał prawdziwego potencjału klubu – mimo kar punktowych zespół walczył o awans.

Wilderness years w Championship (2010-2018)

Okres między 2012 a 2018 rokiem w Leeds United był naznaczony turbulencjami, niepewnością i złym zarządzaniem. Klub z bogatą historią, w tym bycie jednym z angielskich gigantów w latach 60. i wczesnych 70., Leeds United wegetował poza Premier League od spadku w 2004 roku.

To była dekada frustracji dla kibiców. Leeds wielokrotnie zbliżało się do play-offów, ale nigdy nie udało się przebić przez ostatnią barierę. Pozycja Leeds United w rankingu Championship wahała się między miejscami 7-15, bez wyraźnego kierunku rozwoju.

Rewolucja Bielsy i powrót do Premier League (2018-2020)

W 2018 roku Leeds United podjęło jedną z najśmielszych decyzji w nowoczesnej historii klubu, mianując Marcelo Bielsę, enigmatycznego i szanowanego argentyńskiego trenera, na lidera ich powrotu do Premier League. Andrea Radrizzani, właściciel klubu, i Victor Orta, dyrektor sportowy, zorganizowali to głośne mianowanie, pomimo reputacji Bielsy jako wymagającej i idiosynkratycznej postaci. Ryzyko opłaciło się w spektakularny sposób, inaugurując erę transformacji, pasji i ostatecznego triumfu.

Pierwszy sezon Bielsy zakończył się rozczarowaniem – Leeds zajęło 3. miejsce w Championship i przegrało w play-offach. Ale rok później wszystko się zmieniło. Ranking Leeds United sezon po sezonie pokazuje, że kampania 2019-20 była jedną z najlepszych w historii klubu w drugiej lidze.

Leeds wywalczyło awans do Premier League po 16 latach nieobecności, zdobywając tytuł Championship w sezonie 2019-20

Powrót do elity i kolejny kryzys (2020-2023)

Pierwsze dwa sezony Leeds w Premier League pod wodzą Bielsy były udane – klub zajął 9. miejsce w 2020-21 i 17. w 2021-22. Leeds osiągnęło najmniej domowych zwycięstw w jednym sezonie podczas kampanii 2021/22 (4).

Sezon 2022 oznaczał początek nowej ery dla Leeds United wraz z rosnącym wpływem 49ers Enterprises, którzy byli zaangażowani jako udziałowcy mniejszościowi. Mianowanie Jesse Marscha, zorganizowane przez Victora Ortę w poprzednim sezonie, zintensyfikowało amerykański wpływ w klubie. Uzupełniły to kilka amerykańskich transferów, w tym Brenden Aaronson i Tyler Adams.

Leeds zdobyło zaledwie 7 zwycięstw ligowych w sezonie 2022/23, kiedy spadło z Premier League, co jest drugim najniższym wynikiem klubu w jednym sezonie w historii klubu po 6 w 1946/47. Ranking Leeds United w sezonie 2022-23 był katastrofalny – klub zajął ostatnie miejsce i spadł do Championship.

Era Farke i rekordowy sezon (2023-2025)

Po spadku Leeds zatrudniło Daniela Farke, doświadczonego niemieckiego trenera. Pierwszy sezon był bliski ideału, ale zakończył się rozczarowaniem. W sezonie 2023/24 Leeds zanotowało 90 punktów w Championship pod Danielem Farke, najwyższy wynik punktowy zanotowany przez drużynę Championship, która nie osiągnęła automatycznego awansu w obecnym formacie dywizji od 2004/05.

Sezon 2024-25 przyniósł jednak historyczny sukces. Leeds ustanowiło serię nowych rekordów klubowych pod Danielem Farke pod koniec sezonu 2024/25, gdy Leeds zapewniło sensacyjne zwycięstwo dzięki zwycięskiemu golowi w 91. minucie Manor Solomona, pokonując Plymouth Argyle 2-1 w Home Park w ostatnim dniu sezonu 2024/25, zdobywając tytuł Championship i po raz pierwszy w historii klubu zdobywając 100 punktów ligowych w jednym sezonie 3 maja 2025 roku.

Podsumowanie – wzloty i upadki w liczbach

Leeds spędziło 54 sezony na poziomie 1 systemu ligowego piłki nożnej, 42 sezony na poziomie 2 systemu ligowego piłki nożnej i 3 sezony na poziomie 3 systemu ligowego piłki nożnej. Te liczby dobrze ilustrują zmienną historię klubu.

Leeds United zdobyło mistrzostwo ligi trzy razy, cztery tytuły Second Division, raz FA Cup, raz League Cup, dwukrotnie Charity Shield i dwukrotnie Inter-Cities Fairs Cup. Wszystkie te osiągnięcia koncentrują się w kilku złotych okresach – głównie w erze Reviego i Wilkinsona.

Ranking Leeds United sezon po sezonie to historia kontrastów. Klub, który w latach 60. i 70. był jednym z najlepszych w Europie, w XXI wieku spadł do trzeciej ligi. Zespół, który ustanowił rekord 34 meczów bez porażki, kilkadziesiąt lat później notował tylko 7 zwycięstw w całym sezonie Premier League. To właśnie ta nieprzewidywalność i emocjonalny rollercoaster sprawiają, że pozycja Leeds w rankingach budzi tyle emocji wśród kibiców i obserwatorów angielskiej piłki.